Obóz Jezusa

Obóz Jezusa (Jesus Camp)

dokumentalny
Reżyser: Heidi Ewing, Rachel Grady
Produkcja: USA
Data premiery: 15.09.2006
Dystrybutor: Magnolia Pictures

„Obóz Jezusa” to film dokumentalny, który parę lat temu wywołał burzę kontrowersji. Reżyserki filmu (Heidi Ewing i Rachel Grady) wybrały się z kamerą na jeden z wielu letnich obozów biblijnych organizowanych przez organizacje religijne w środkowych Stanach Zjednoczonych. W związku z tym, ze takie obozy organizowane są z myślą o dzieciach, to właśnie one są głównymi bohaterami filmu.

Dzieci te często nie uczęszczające do szkół, a uczone przez swoich rodziców w domu przygotowywane są do głoszenia Pisma Świętego, a nawet (takie słowa padają w filmie) „świętej wojny”. Od najmłodszego wieku wpajane są im dogmaty religijne, uczy się je modlitw i otwartego rozmawiania o swojej wierze. To wszystko nie wydaje się specjalnie kontrowersyjne, wystarczy jednak poczekać do pierwszej sceny grupowej modlitwy, by włos zjeżył się na głowie. Modlitwa przypomina tu zbiorowy trans, podczas którego dzieci dostają drgawek, płaczą i mdleją wykrzykując religijne hasła.

To wszystko dzieje się na oczach zachwyconych rodziców. Kaznodzieje (a prym wiedzie tu niejaka Becky Fischer) straszą dzieci piekłem, potępieniem (chociażby za czytanie książek z serii „Harry Potter”), wmawiają młodym chrześcijanom, że są kluczowym pokoleniem dla zatriumfowania chrześcijaństwa w Stanach Zjednoczonych. Dzieci zaś, jak to dzieci, uczestniczą w tym, by nie zawieść rodziców, by wypaść dobrze przed kolegami i prześcigają się w swojej żarliwości. Kto głośniej krzyknie, kto wyleje więcej łez za Jezusa?

W filmie „Obóz Jezusa” pojawia się także postać dziennikarza radiowego, który, mimo iż jest chrześcijaninem, zauważa bezsens i niebezpieczeństwo tego typu praktyk. To jednak nie przemawia do organizatorów obozu, oni dzierżą „prawdę”. Oni i tylko oni. Jako dokument film sprawdza się świetnie: porusza widza, powstrzymuje się od nachalnego komentarza czy jednostronnego przestawiania problemu. Dzieciom nie dzieje się żadna fizyczna krzywda, często są uśmiechnięte, bawią się i wygłupiają przed kamerą. Jednak ogólny wydźwięk filmu przeraża. Świetny dokument.