Czerwony smok

Tagi: Anthony Hopkins, Brett Ratner, Edward Norton, Harvey Keitel, Mary-Louise Parker, Ralph Fiennes.

Czerwony Smok (Red Dragon) (2002)

thriller
Reżyseria: Brett Ratner
Produkcja: Niemcy, USA
Premiera: 25.10.2002 (Polska) 30.09.2002 (Świat)
Dystrybucja: United International Pictures Sp. z o. o.

Kto schwytał Doktora Hannibala Lectera? Jak do to tego doszło? Te pytanie zadaje sobie większość widzów „Milczenia owiec”. Historia ujęcia wielkiego zbrodniarza przedstawiona jest w filmie „Czerwony smok” w reżyserii Bretta Ratlera. Jest to trzecia cześć trylogii o doktorze Hannibalu Lecterze.

Hannibal Lecter wiedzie podwójne życie – jest cenionym psychiatrą i okrutnym mordercą o skłonnościach kanibalistycznych. Kocha sztukę, uwielbia także gotować nietypowe potrawy, do przygotowania których wykorzystuje ludzkie organy. Często organizuje przyjęcia, gdzie serwuje swoje specjały. Policja od dłuższego czasu poszukuje siejącego strach wśród społeczeństwa, okrutnego kanibala. Sprawę prowadzi młody agent FBI Will Graham, korzysta on z pomocy znanego psychologa, dr Lectera. Przez przypadek odkrywa prawdziwie oblicze wybitnego naukowca. Tak świat poznaje prawdę o Hannibalu-Kanibalu.

Bliskie spotkanie z morderczym doktorem sprawia, że Graham odchodzi z policji. Jego spokojne życie burzy prośba policji o pomoc w ujęciu niebezpiecznego mordercy zwanego Panem Ząbkiem. Graham jak przed laty, musi zasięgnąć opinii u dr Lectera. Spotkanie z niedoszłym mordercą to początek nowych problemów byłego agenta FBI.

Anthony Hopkins, do czego już zdążył przyzwyczaić widzów trylogii, po raz kolejny zachwyca. Przerażająco spokojny, miły, ale jednocześnie żądny zemsty, budzi skrajne uczucia, od obrzydzenia po sympatię. Dobre kreacje stworzyli również Edward Norton jako Will Graham i Ralph Fiennes jako Czerwony Smok. Obaj pokazali się w zupełnie innych odsłonach, niż dotychczas.

Jest to zdecydowanie najsłabsza część opowieści o Hannibalu Lecterze, mimo że zaczyna się niezwykle zachęcająco. Zbyt mało gry psychologicznej, zbyt oczywiste wątki. Jednak gra aktorska i doskonale wkomponowana w historię muzyka Dannego Elfmana, przemawiają za tym, by film obejrzeć.