Świetna muzyka Hanza Zimmera, która doskonale wie jak i kiedy z nami postępować. To muzyka dyktująca wzruszenia, p o r u s z e n i a, niepewności, sympatie, lęki… rozsupłująca worek możliwości.
Zimmer podchodzi profesjonalnie do każdego filmu. Bez wzgl. Na to do czego został zatrudniony – dramatu historycznego, zagadkowego thrillera, jakiejś grozy, czy komedii detektywistycznej, itd… – widz ma poczucie wyjątkowości, uczucie obcowania z pełnym potencjałem twórcy, jego maksymalnym oddaniem i nietuzinkowym pomysłem. Tak było w „Gladiatorze”, „The Da Vinci Code”,…, tak jest w „Sherlocku…”. Mamy wrażenie, w pewnych momentach, że jesteśmy tylko my – i muzyka. Jakby była stworzona do obcowania z nią samą, przez nią samą. Koniecznie trzeba kupić soundrack. To dzieło jak obraz, który nie potrzebuje ram.

Z plusów mamy: muzykę, rozbrajające i totalnie zakręcone humorystycznie dialogi, akcję wartką jak rzeka i wpadającą do morza zagadek, szalone tempo, tajemnice i czary mary. Aha! – no i jeszcze tlące się na marginesach „love story”. W to wszystko wplątani zostali genialni aktorzy – Robert Downey Jr., który został tutaj rozkosznie rozczochrany; Jude Law trzymający fason i czarujący swoimi niezawodnymi błękitnymi oczętami.

Polecam, Panie i Panowie, śmiać się z rozchełstanego Holmesa i zgadywać razem z nim! Rozrywka murowana.